بررسی معماری تالار كنسرت هوخشوله برلین

 كیفیت‌ آكوستیك‌ تالار بر هربرنامه‌ای‌ كه‌ در آن‌ اجرا می‌شود تاثیر گذار است‌. با توجه‌ به‌ این‌ كه‌ هر گونه‌ تغییر و تعدیل‌ اساسی‌ و كلی‌ در آكوستیك‌ تالار پس‌ ازاجرا عملی‌ نیست‌، لذا طراح‌ بایستی‌ درعمل‌، مسئله‌ آكوستیك‌ تالار را در زمان‌ طراحی‌ مد نظر داشته‌ باشد. در طراحی‌ تالار جدای‌ از مسائل‌ آكوستیكی‌ داخل‌ تالار، طراح‌ باید ابتدا مكان‌ مناسبی‌ برای‌ قرارگیری‌ تالار نسبت‌ به‌ كاربریهای‌ مجاور در نظر بگیرد. باید توجه‌ شود كه‌ تالار از سرو صدای‌ خارجی‌ محافظت‌ شود و به‌ علاوه‌ باید دقت‌ نمود كه‌ تالار از فضاهای‌ عمومی‌ مانند سرویسهای‌ بهداشتی‌، رختكن‌ها، بوفه‌ و كلا فضاهایی‌ كه‌ فعالیتهای‌ آنها توام‌ با تولید صدا است‌، فاصله‌ كافی‌ داشته‌ باشد و حداقل‌ در صورت‌ مجاورت‌ با این‌ قبیل‌ فضاها، تالار از آنها با دیوارهای‌ عایق‌ در برابر صوت‌ جدا گردد. نكات‌ زیادی‌ را به‌ لحاظ‌ جنس‌ مصالح‌ داخلی‌ تالار و محل‌ قرارگیری‌ آنها، فرم‌ تالار در پلان‌ و مقطع‌ و… می‌بایست‌ مد نظر قرار داد تا تالار از نظر آكوستیكی‌ برای‌ برنامه‌ هایی‌ كه‌ در آن‌ اجرا می‌شوند مناسب‌ باشد. در ادامه‌ این‌ مبحث‌ به‌ مسائل‌ اساسی‌ اشاره‌ شده‌ است‌ كه‌ با رعایت‌ آنها در طراحی‌، تالار از كیفیت‌ صوتی‌ مناسبی‌ برخوردار می‌گردد.

hochschule concert hall berlin

در تالار كنسرت هوخشوله برلین کفپوش پاركت (طبقه هم كف) خیلی باریك (18 * 37 متر) می باشد كه در گالری ها عرض آن بیشتر می شود ( 5/3 متر ) و بشكل یك ذوذنقه در می آید   (حداكثر عرض 21 متر) گالری های خالی دارای عرض كمتری می باشند (8/2 متر برای سه ردیف) و گالری میانی عمیق تر است (10 متر برای 11 ردبف)حداكثرطول این تالار 45 مترمی باشد- سقف این تالار بصورت پارابل پله پله ساخته وباعث پخش شدن یكنواخت صوت درتمام تالارمی گردد- ارگ بزرگی را كه دراین تالار نصب گردیده است می توان بوسیله دیوارهای كشوئی (درصورتیكه مورد نیازنباشد) از انظار پنهان نمود .

فرم لیدرهاله اشتوتگارت (آرشیتكت A-Abel&R – Gutbrod  آكوستیكر L-Cremer) درتمام جهات نامنظم می باشد. دیوار طرف راست یك دیوار بتنی محدب است وهمچنین دیوار طرف چپ ودیوار عقب سالن نیز طوری برجسته ساخته شده اند كه هیچگونه تقارنی ویاتوازنی با یكدیگر ندارند. سقف آن نیز مسطح است و فقط برروی صحنه رفلكتورهای چوبی نصب گردیده است كه صوت را بخوبی برای كلیه ردیف ها پخش می نماید- دیوارهای سخت بتونی برجسته را بوسیله برجستگی ها وفرورفتگی هائی كه طول آنها 3 تا 4 متر وعمق آنها درحدود نیم متر می باشد وهمچنین برجستگی های دنده اره ای ازحالت سختی خارج وبصورت دیفوزورهائی درآورده اند، و نیز لژهای پیشرفته كه دراطراف سالن ساخته شده به دیفوز شدن میدان آوا كمك مینماید، گالری میانی كه 12 ردیف دارد مستقیماً از هم كف شروع می شود. تالار تیوولی كپنهاك (آكوستیكر V.T. Jordan) دارای فرم ذوذنقه بطول 32 متروعرض متوسط 28 متر می باشد كه سقف آن مسطح وبه فرم فلس ساخته شده است (به ارتفاع 13متر) درقسمت عقب تالار گالری های جانبی باریكی نیز ساخته شده است و گالری عقبی تالار كمی عریضتر است و 9 ردیف جای می گیرد، چون از این تالار علاوه بركنسرت برای اجرای تئاتر نیز استفاده می گردد از این رو دربالای صحنه رفلكتور خاصی نصب گردیده است كه وضوح را درحالت تئاتری بیشتر نماید. با توجه به مشخصات این تالار معروف جهان می توان دستورالعمل زیرین راجهت طرح تالارهای كنسرت مورد توجه قرارداد:

1- فضای لازم برای ه رنفر درتالارهای كنسرت حداقل 5 مترمكعب می باشد (درصورتی كه كمتر از این انتخاب شود باعث بدی آكوستیك تالار خواهد شد)، مقدار اپتیمم 7-8 مترمكعب است و حداكثر آن كه همواره با مقداری پوشش آكوستیكی توأم می باشد 10 مترمكعب می باشد.

2- حداكثر حجم تالار 20000 مترمكعب است كه برای مقادیر بالاتر ازآن كیفیت اركستر و رسائی صدای برخی از سازها تحت تأثیر قرارمی گیرند، مقدار اپتیمم آن 10000 تا 15000 مترمكعب است و نبایستی از7000 تا 6000 مترمكعب كمتر انتخاب گردد.

3- مقدارگنجایش مجاز یك تالار كنسرت برای احراز شرایط مناسب آكوستیكی درحدود 2000 نفر می باشد.

4- برخلاف تئاتر كه احتیاج به سن دارد، برای تالاركنسرت یك سكوی هیئت اركستر كه درخود تالار ساخته می شود متناسب تر است.

یک دیدگاه

  1. معمار تنها

    طراحی برای سالن کنسرت در کشور ما خیلی معنادار نیست، چون برای موسیقی ارزش قائل نیستیم، کاش برسه روزی که موسیقی جایگاه خودش رو پیدا بکنه 🙁

دیدگاه بسته شده است